زندگی یک روزه

یکی از مهمترین چیزهایی که برای ادامه 1مون باید بدونیم اینه که هیچ کس قرار نیست یقه مونو بگیره برای هرکاری که توی زندگیمون انجام میدیم. از اشتباه کردن نباید ترسید، از اینکه نتیجه ی کار مطابق میلمون نباشه، از اینکه ممکنه یک نفر سنگ جلوی پامون بندازه، از این که کسی توبیخمون کنه. گاهی هم خودمون یقه خودمونو میگیریم، گاهی خودمون خودمون رو سرزنش میکنیم و دچار یه کمال گرایی میشیم، عقایدی که بهمون تحمیل شده رو پایه ی زندگیمون قرار میدیم و اعمالمون رو با اونها میسنجیم و دچار وحشت میشیم که مبادا از نقشه ای که بهمون داده شده پیروی نکرده باشیم و یک زندانِ ذهنی برای خودمون ایجاد میکنیم... باید یقه ی خودمون رو ول کنیم، افکاری که بهمون تحمیل شده را دور بریزیم و بدونیم زندگی حتی دو روز نیست، یک روزه و شکست خوردن و تجربه های ناگوار و درد و رنج جزئی از زنده بودنه.

امروز تو را دسترس فردا نیست،

و اندیشهٔ فردات به جز سودا نیست،

ضایع مکن این دم اَر دلت بیدار است،

کاین باقیِ عمر را بقا پیدا نیست!

خیام

از دور ریختن عقایدی که به من تحمیل شده بود، آرامش مخصوصی را در خود احساس کردم. بوف کور / صادق هدایت