درمان شوپنهاور

با علاقه ای که همیشه نسبت به شوپنهاور داشتم شروع کردم و از قبل رمان وقتی نیچه گریست از همین نویسنده خیلی غافلگیرم کرده بود. برای همین توقع بیشتری داشتم. خب از نظر فلسفی چیز تازه ای برای گفتن به من نداشت. اما متن روان و داستان جالبی داشت که باعث شد تا آخرش ادامه بدم و بخونم. یکی از شخصیت های داستان به نام فیلیپ نمادی از خود شوپنهاوره و انگار که ذهن دوقولوی اون باشه. فیلیپ به دلیل مشکلی که داشته ( اعتیاد جنسی) سالها مشاوره میرفت اما نتیجه ای نمی گیره و در نهایت با شوپنهاور وافکارش آشنا میشه و متوجه میشه که بیماریش داره درمان میشه و دیگه از اعتیاد جنسی اش خبری نیست اما اتفاقی که میفته اینه که اون رو به فردی منزوی که قادر نیست ارتباط صمیمی و نزدیک با بقیه آدم ها برقرار کنه تبدیل میکنه و به دلایلی که توی داستان بهش اشاره میشه تصمیم میگیره به یه گروه روان درمانی بپیونده و تصور کنید شوپنهاور بره به یک گروه روان درمانی :)

بخش هایی از کتاب ( متن هایی که ایتالیک شدند از سخنان خود شوپنهاور هستند) :