دوستت می دارم بی آنکه بخواهمت

اما اون شب ، وقتی بعد اسمم "جان" گذاشت ، وقتی گفت امیدواره که حالم خوب باشه ، وقتی گفت جواب ندادناش بخاطر لج بازی با من نبوده و میخواست که من خودم طردش کنم ، وقتی که گفت فراموشم نکرده ، وقتی که بخاطر اومدن و رفتنش که مثل صاعقه بود ازم عذرخواهی کرد ، وقتی گفت رفته تا من همون ستاره کنجکاو دوست داشتنی و بهترین دوستش باقی بمونم...
و بعدش برام آرزو کرد که انتخابای بعدیم بهتر باشه...

وقتی اینا رو میخوندم یه آرامش و لبخند عمیقی سرتاسر وجودمو فرا گرفت ، تونستم درکش کنم... اون شب جوابش ندادم ، گذاشتم برای فردا که بتونم منطقی بهش جواب بدم دور از هرگونه احساسات بی منطق!
و بهش گفتم چقدر خوشحالم از اینکه تونستم یک مرد رو بشناسم... با خیلی ها فرق میکرد و افرادی مثل اون واقعا کم پیدا میشن...
همینطور گفتم که کاری که کرده منطقی ترین و خردمندانه ترین کار بوده :)

و بعد ازم تشکر کرد و گفت که خوشحالش کردم ...

قصدم خوشحال کردنش بود :)

و الان حس خیلی خیلی بهتری دارم ... هیچ رابطه ای که دوست داشتنش واقعی بوده نباید یهویی تموم شه ، باید خیلی قشنگ و منطقی و دوست داشتنی تموم شه!!!

هر چند توی حرفامون هر دو اشاره کردیم که هنوز همدیگه رو دوست میدونیم ،اما نمیدونم آیا دوباره باهم همکلام خواهیم شد یا نه؟

+ یکی از بحران هام حل شد به همین سادگی!!!