از درس علوم جمله بگریزی به

همونطور که الن تورینگ داشت روی این کار میکرد که چه مسئله هایی جواب دارند توی ریاضیات و چه مسئله هایی نه؟
همینطور که ماشین تورینگ میتونه تا ابد به محاسبه ادامه بده و هیچوقت به جواب نرسه...

فکر میکنم زندگی ما همون مسئله ی غیرقابل حل در ریاضیاته و تا وقتی زنده ایم ، این ماشین که خودمون باشیم مدام داریم دنبال معنای زندگی میگردیم ، سوال های مختلف مطرح میکنیم ، فیلسوف میشیم برای خودمون ، سخت میگیریم این زندگی رو و هی میخوایم بفهمیم راه درست زندگی چیه؟
و بعد از چند سال ، این ماشین که خودِ ما و ذهن ما باشه بالاخره باتریش تموم میشه و مسئله حل نشده رها میشه.

بعضی ها با یک سری جواب ها خودشون رو قانع میکنن که من فکر میکنم بیشتر جنبه ی احساسی داشته باشه تا منطقی ، یعنی تنها راه اینکه چیزی جواب قطعی داشته باشه ایمان به اون جوابه.
اگر بخوایم منطقی همه چیز رو بررسی کنیم هیچوقت به جواب نمی رسیم ، زندگی همون مسئله ی ریاضیه که حل کردنش ناممکنه.

دیگه باید فکر کردن منطقی رو تموم کنم ، سردرد های متمادی ، اغتشاش روحی و حساسیت به روابط از عوارض منطقی فکر کردنه و این که هی بخوای برای هر چیزی دلیل بیاری و استدلال داشته باشی غیر ممکنه.

و فکر میکنم دلیل سردرد ها و بیماری و سرطان نیچه همچین چیزی بوده...

میتونیم توی علم ، از منطق استفاده کنیم اما توی زندگی ، ما کوچک تر و پیچیده تر از اونیم که بخوایم منطقی زندگی کنیم و اگر هم بخوایم ، توی این دنیای غیر منطقی محکوم به شکستیم.

به هر حال ، تصمیم گرفته بودم که ، بین ذهنِ منطق جویِ خودم و زندگیِ منطق ناپذیرم ، یک مرز قائل بشم ، و افکار منطقی با دریافت مجوز ورود وارد زندگیم بشند و این دوتا رو کامل با هم قاطی نکنم تا بتونم راحت تر و خوش تر زندگی کنم.
تصمیم سختیه ، اجرا کردنش واقعا مشکله اما احساس میکنم این بهترین راهه و در غیر این صورت زندگی ام همینجور سخت ادامه پیدا میکنه.

زندگی اونقدر کوتاهه و لحظه ها اونقدر سریع میگذرند و به گذشته برمیگردی و میبینی هیچ لذتی نبردی ، همه اش منتظر دلیل بوده ای ، همه اش داشتی فلسفه می بافتی ، سختش گرفته بودی و بعد حسرت عمیقی در ته دلت احساس میکنی که خلاصی از آن بعید است.

+ استاد بزرگ ، خیام میگوید که:

از درسِ علوم جمله بگریزی بِهْ،

و اندر سرِ زلفِ دلبر آویزی به،

ز آن پیش که روزگار خونت ریزد،
تو خونِ قِنینه در قدح ریزی به.