کسانی که نیستند اما هستند

در این شکی نیست که مردم ما ، مرده پرستند...

تا وقتی کسی زنده است ، نمیشناسنش یا قدرش رو نمیدونند ، بعد از مرگش ، یکهو معروف میشه

امروز که داشتم میرفتم خوابگاه توی مسیر یه بنر دیدم با عکس مریم میرزاخانی ...

جامعه ما قدرش رو نمیدونست.. بهرحال...

وقتی دانشگاه قبول شدم ، معلم زبان دبیرستانم که با هم دوستیم ، بهم گفت که : میخوام مثل مریم میرزاخانی بشی ،میخوام پیشرفتت رو توی رشته ات ببینم

و هر بار که منو میدید و از درس و دانشگاهم میپرسید حرف از مریم میشد...

الان مریم میرزاخانی از نظر فیزیکی دیگه نیست اما ، برای من هنوز زنده است

هنوز یه چیزی هست که از ته قلبم میگه که ، باید امثال اونو الگوی خودت قرار بدی ، هر چه وارد ریاضی بشی ، بیشتر ازش لذت میبری.

هنوز خیلی کوچکم اما ، شناختن افرادی مثل مریم میرزاخانی و پرویز شهریاری ، باعث شده که از اینکه در این مسیرم لذت ببرم ، باعث شدند قدم هام محکم تر باشند ، هر چند حتی ممکنه ذره ای به اونها نزدیک نشم...